
پيامبر صلى الله عليه وآله :
سُئِلَ رَسولُ اللَّهصلى الله عليه وآله: مَنْ اَتْقَى النَّاسِ؟ قال: آمَرُهُمْ بِالْمَعْروفِ وَ اَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اَوْصَلُهُمْ لِلرَّحِمِ؛(8)
از رسول خداصلى الله عليه وآله سؤال شد: با تقواترين مردم كيست؟ فرمودند: كسى كه بيشتر امر به معروف و نهى از منكر و صله رحم نمايد.
***********************
پيامبر صلى الله عليه وآله :
مَنْ اَحَبَّ اَنْ يَكونَ اَتْقَى النَّاسِ فَلْيَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ؛(9)
هر كس دوست دارد با تقواترين مردم باشد، بايد به خدا توكل كند.
*******************************
امام صادق عليهالسلام :
لا يَسْتَغْنى أَهْلُ كُلِّ بَلَدٍ عَنْ ثَلاثَةٍ يُفْزَعُ اِلَيْهِمْ فى أَمْرِ دُنْياهُمْ وَ آخِرَتِهِمْ فَاِنْ عَدِموا ذلِكَ كانوا هَمَجا: فَقيهٌ عالِمٌ وَرِعٌ وَ اَميرٌ خَيِّرٌ مُطاعٌ وَ طَبيبٌ بَصيرٌ ثِقَةٌ؛(3)
امام صادق عليهالسلام :
مردم هر شهرى به سه چيز نيازمندند كه در امور دنيا و آخرت خود به آنها رجوع كنند و اگر آن سه را نداشته باشند گرفتار سرگردانى مىشوند: دينشناسِ داناىِ پرهيزكار، حاكم نيكوكارى كه مردم از او اطاعت كنند و پزشك داناى مورد اعتماد.
***********************
امام صادق عليهالسلام :
اِنَّ نَبيّا مِنَ الاَْنْبياءِ مَرِضَ، فَقالَ: لا اَتَداوى حَتّى يَكونَ الَّذى اَمْرَضَنى هُوَ الَّذى يَشْفينى. فَاَوحَى اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لا اَشْفيكَ حَتّى تَتَداوى، فَاِنَّ الشِّفاءَ مِنّى ؛(5)
امام صادق عليهالسلام : پيامبرى از پيامبران بيمار شد. گفت درمان نمىكنم تا همان كسى كه بيمارم كرده است، خود درمانم كند. خداوند عزوجل به او وحى فرستاد: «شفايت نمىدهم، مگر آنكه درمان كنى، كه شفا از من است».
****************************
پيامبر صلىاللهعليهوآله :
عائِدُ الْمَريضِ فى مَخْرَفَةِ الْجَنَّةِ، فَاِذا جَلَسَ عِنْدَهُ غَمَرَتْهُ الرَّحْمَةَ؛(39)
عيادت كننده بيمار، در نخلستان بهشت ميوه مىچيند و هرگاه نزد بيمار بنشيند، رحمت خدا او را فرا مىگيرد.
*******************
امام سجاد عليه السلام :
اَللَّهُمَّ... وَصُنْ وَجْهى بِالْيَسارِ وَ لا تَبْتَذِلْ جاهى بِالْاِقْتارِ فَاَسْتَرْزِقَ اَهْلَ رِزْقِكَ وَ اَسْتَعْطىَ شِرارَ خَلْقِكَ، فَاُفْتَتَنَ بِحَمْدِ مَنْ اَعطانى وَ اُبْتَلى بِذَمِّ مَنْ مَنَعَنى وَ اَنْتَ مِنْ دونِهِم وَلىُّ الإِعطاءِ وَ الْمَنْعِ؛(8)
امام سجاد عليه السلام :
خدايا... با توانگرى آبرويم را نگهدار و به تنگدستى حرمتم را از بين مبر كه بر اثر آن از كسانى روزى بخواهم كه روزىخوار تو هستند و از بندگان پست و بدكردار تو عطا و بخشش طلبم و در نتيجه، به ستايش آنكه به من بخشيده و نكوهش آنكه از من دريغ كرده است، گرفتار شوم. حال آنكه بخشيدن و نبخشيدن در حقيقت به دست توست.